Własne M.

Tak ja w tytule mam wielkie marzenie - a mianowicie mamy - całą rodzinką marzymy o własnym mieszkaniu. Aktualnie mieszkamy kątem u moich rodziców. Cała nasza trzyosobowa rodzina zajmuje  jeden pokój - 12 m kwadratowych. W naszym pokoju jest nasze duże łoże, Klaudii łóżeczko, biurko ze sprzetem komputerowym, nasza szafa i komoda Klaudii. Poza tym wszelkiej maści "dobytki" moje i S. oraz zabawki Klaudii. Wszystko piętrzy się jedno na drugim. Brakuje mi oddechu i swobody. Męczymy się tak już prawie od 4 lat. W początkowej wersji gdy podjeliśmy decyzję o wspólnym mieszkaniu "nasz" pokój był jedynie naszą przechowywalnią. Dzień nas wyganiał, nocą wracalismy. Teraz jest zupełnie inaczej. Z rodzicami różnie bywa. Raz lepiej - raz gorzej. Raz mam ochotę spakowac torby, wząśc dziecie pod pachę i iśc gdzie pieprz rośnie, a czasami jest wręcz sielsko - anielsko - choc w zasadzie nie pamietam kiedy tak było ostatnio... Oczywiscie jest inny wybór. Przeprowadzic sie do teściowej i miec też jeden pokoik w towarzystwie 2 ogromnych psów, masy sierści i braku wanny lub prysznicu.  Z deszczu pod rynnę.... Moja babcia mieszka sama w sporym mieszkaniu które już dawno temu opisała na mnie pod warunkiem że wprowadzę się tam dopiero po jej śmierci. Także zostaje nam czekac??? Czekac ale na co??? O nie ja czekac na czyjąś śmierc nie będę!!! Także jesteśmy w punkcie ZERO!!! Można by było coś wynając ale srodków pieniężnych nam nie wystarczy - ale to długa historia... Na pewno o niej  jeszcze opowiem....
Póki co pozostaje nam cieszyc się kazdym dniem spedzonym razem. Ja S. i Klaudia tworzymy szczęśliwą i kochającą się rodzinę a to najważniejsze. Jestem pełna nadzieii że reszta się jakoś ułoży....